Goedenavond (middag voor jullie) allemaal, dit is mijn derde blog alweer in het (sinds gisteren) regenachtige Nepal! De tijd van de bandha's lijkt nu echt voorbij, op de dag dat ik mijn tweede blog schreef zou er namelijk gestemd worden en, zeer verrassend, de stem-datum is voor de 6e keer verschoven! De nieuwe datum ligt in oktober 2012 of juni 2069 in het boedhistische jaar, al vraag ik mij sterk af of ze het ooit eens gaan worden.

Afgelopen twee weken ben ik erg ziek geweest (vandaar ook deze verlate blog), ik had namelijk een bacterie opgelopen van een verkeerde curry en ik kan jullie vertellen dat ik nog nooit zo blij geweest ben met een westerse wc. Door die bacterie zocht ik hem namelijk om de 10 minuten op en je zult dan maar boven een Nepalese toillet (type gat-in-de-grond-met-extra-laag-plafond) moeten hangen.. brrr. De reden dat het zo lang duurde was omdat ik mijn eerste stool-test bij de apotheek naast de deur had laten wegbrengen (ook omdat het zo goedkoop was, 300 roepie!) en daar 5 dagen antibiotica (1000 mg p.d.) en diareeremmers (500 mg p.d.) van had gekregen. Na de kuur te hebben volbracht, zonder resultaat, ben ik naar het CIWEG, de westerse kliniek, gegaan om daar te laten onderzoeken. Na 5 min. stond ik weer buiten met de conclusie dat ik antibiotica voor een parasiet had gekregen, de goede antibiotica voor drie dagen (500 mg p.d) en 96 dollar (96 dollar!!) lichter, op z'n nepalees. Gelukkig heeft de laatste kuur wel aangeslagen en voelde ik mij na een paar rust-dagen weer de oude. Helaas kan ik over die twee weken weinig vertellen want er is hier op de kamer namelijk niks (en dan bedoel ik ook echt niks) te doen. Gelukkig was Daphne er voor de moral support!

Na deze periode voelde ik mij afgelopen dinsdag weer de oude, dinsdag en woensdag waren we echter vrij dus ipv aan het werk te gaan zijn wij lekker gaan zwemmen in Gokarna! De flyer verkondigde letterlijk 'heaven on earth', dat was het echter niet, maar voor Nepalese begrippen en als je de vliegen, het wit-kleurige water & de nepalese mannen in speedo's (!) met tijgerprint wegdacht, was het pri-ma te doen! Heel stom want ik heb mijn bikini in NL laten liggen dus we moesten die hier eerst ergens gaan kopen. Domme ik dacht dat wel hier te kunnen halen, daar heb ik mij redelijk in vergist. Na het woord 'bikini' te laten vallen in een soort warehouse, keken de Nepalezen me eerst glazig aan en na een paar pijnlijke minuten, wezen ze ons dan toch op een doos met 'swimwear'. In die doos bevonden zich in maat extra-extra small, de lelijkste badpakken die ik ooit heb gezien. Na lang zoeken 2 vormloze stukken 'paskamerwaardig' te hebben bestempeld, was het dan echt tijd om te passen, om er achter te komen dat alle 'badpakken' daar van LYCRA worden gemaakt. Ik weet niet of je ooit hebt geprobeerd teklein lycra over een bezweet lichaam aan te trekken, maar ik kan je nu uit ervaring vertellen dat dat onmogelijk is. Na drie pogingen was ik bang voor mijn gezondheid (en die van Daphne want die kreeg buikpijn van het lachen) en heb ik hem maar gewoon gekocht. Na een heerlijk dagje plonsen lagen we weer om half 8 op bed, want er is zoals eerder genoemd, hier verder niets te doen.

Donderdag ben ik voor het eerst begonnen in het andere kindertehuis van Lies Vink: Tiom Laura home (dat betekend voor Laura, vernoemd naar het eerste kleinkind van Lies). Ik moet even uitleggen hoe dat tot stand is gekomen. Toen de vorige vrijwilligster van Tiom Laura vertrok, zat ik vlak daarvoor met haar en Elizabeth te lunchen. Elizabeth had het erover dat ze in Tiom Laura eigenlijk heel hard een vrijwilliger nodig hebben, dus toen zei ik meteen dat Daphne of ik wel Tiom Laura konden om de tijd te overbruggen dat de volgende vrijwilligster komt (4 juli). Die maandag daarop hadden we een vergadering met de staf van Marinka waarin meteen werd verteld dat ik degene was die naar Tiom Laura ging en moest dus ook meteen mee! Geen afscheid niks, opeens stond ik in Tiom Laura aan het werk. op z'n nepalees! Het werk in Tiom Laura is even leuk als in Marinka met als verschil dat er in dit kindertehuis ook babies zijn (1 van 7 en 1 van 9 maanden). Kom nu dus al redelijk in een ritme van luiers verschonen en middagslaapjes.

Naast werken heb ik ook nog wat leuks gedaan. Vrijdag werd ik namelijk uit mijn slaap gewekt met de mededeling dat we, nu ik ein-de-lijk beter ben, toch echt naar yoga gingen. Ik kan een ding vertellen daarover, voor yoga is mijn lichaam niet gemaakt. De yoga-lerares was echter hylarisch en na een gezellig uurtje spieren verrekken had ze ons uitgenodigd om een drankje te komen drinken in Thamel! Na ons werk (met een moeilijke verkleedpartij op de wc daar) zijn wij dus meteen in de taxi gesprongen voor een gezellig avondje uit. Daar eenmaal aangekomen hoorde ik dat het appartementje in Amsterdam doorgaat, dus extra reden voor een feestje! Na twee (dodelijke) cocktails zat de stemming er goed in en zijn we door gegaan naar de IceClub om een dansje te wagen. Daar aangekomen was het niet (zoals de naam doet vermoeden) koud, maar een goedkope/ouderwetse sauna. Ik heb dan ook niet al teveel durven bewegen, omdat ik bang was dat mijn broek af zou glibberen van het zweet, maar 'gelukkig' wel drie huwelijksaanzoeken gehad, die ik met een uiterst vriendelijke NEE heb afgewimpeld. We hebben ons daar erg verbaast over de dresscode van de Nepalese meisjes.Zo kuis als ze in het dagelijks leven gekleed zijn en zich gedragen, zo tegenovergesteld was het in de club. Laarzen over de knie, ondergoed 'on-the-show' en dansen alsof ze zich in het rode licht bevonden. Zeer verrassend. Al met al was het een zeer geslaagde avond!

Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan, maar het is hier al 9 (!) uur en alles sluit, tot de volgende blog dus maar!! liefs!