Zo dat is een tijdje geleden! Het is hier niet gemakkelijk om op het internet te komen, afgelopen 2 weken was er aan een stuk door Bandha (staking), en dan sluit hier dus echt al-les, en toen ik 2 dagen geleden mijn hele bog had geschreven maakte de generator kortsluiting waardoor ik alles weer kwijt was. Vandaag is een belangrijke dag, er wordt gestemd! Maar aangezien alle partijen het met elkaar eens moeten zijn, hebben een aantal partijen al aangegeven het stemmen weer drie maanden op te schuiven.. Overigens zijn het niet de verkiezingen waar voor wordt gestemd zoals ik in mijn vorige blog had aangegeven, ze gaan stemmen over de grondwet (die er nu dus nog niet is). De mao-isten zijn hier aan de macht sinds de burgeroorlog hier vijf jaar geleden is beijndigd, sinds vier jaar zijn ze dus al bezig om een nieuwe grondwet te maken waarbij de beslissende datum steeds verschuifd. Je kunt je dus wel voorstellen hoe gefrustreerd de mensen hier izjn en de stemming tijdens de bandha's worden dan ook steeds agressiefer. In de regering zitten hier drie partijen: de mao-isten (dat zijn extremistische communisten), de communisten en de conservatieven (wat de meest democratische partij is). Daarnaast heb je nog een tiental kleine partijen zoals de koningsgezinden, maar die tellen niet zo erg mee. Overigens is het vrij lastig te achterhalen hoe alles precies in elkaar steekt, want net als over alle vervelende dingen, zijn de Nepalezen zo gesloten als een deur. Zo liep ik twee dagen geleden de slaapkamer van de jongste meisjes in, waar Binita (de adoptiedochter van Gerda, onze kapster in castricum) zat te huilen. Ze deed de deur dicht en kwam na een half uur lachend de kamer weer uit waarbij ik nog steeds niet heb kunnen achterhalen wat er precies aan de hand was. Wel zag ik een rode striem op haar gezicht, volgens mij had een oudere jongen haar een klap gegeven, maar dus geen woord er meer over gehad.

Ik ben inmiddels alweer 3 weken in Nepal en de dagen duren hier erg lang, want ik heb het gevoel hier al veel langer te zijn! Over het algemeen lopen de dagen hier redelijk hetzelfde, ik kom binnen en probeer contact met de kinderen te zoeken of ze te helpen met het klaarmaken voor school of met hun huiswerk, maar dat is alleen als ze naar school gaan en met al die stakingen is dat dus niet zo vaak. Wat aandacht betreft zijn de kinderen van het Marinka Home best 'verwend'. Zij zijn immers al helemaal gewend aan alle aandacht van de vrijwilligers, aangezien dit kindertehuis nu al behoorlijk lang bestaat. Dit is anders in Tiom Laura home (het andere kindertehuis van Lies Vink, ze noemen me hier overigens Loes Vink vanwege de overeenkomende klanken in de naam), deze bestaat korter en hier merk je meer dat het nog echt straatkinderen zijn. In ons kindertehuis begint het gros zich al als echte pubers te ontpoppen, maar als je ze dan vraagt of ze een vriendje/vriendinnetj hebben, is dat een taboe onderwerp, ook al zie ik verschillende jongens en meisjes duidelijk naar elkaar toe trekken. Zelfs de kok, Ramesh, wordt helemaal rood als je er naar vraagt en die is al 28! Dat het hier zo gevoelig ligt is niet zo verwonderlijk, rond de 95 procent van alle Nepalese huwelijken is nog steeds gearrangeerd. Niet omdat het nog wettelijke verplicht is, zoals in sommige Afghaanse landen, maar omdat het vroeger onder het regime van het koningshuis wel verplicht was en dat soort tradities krijg je er nou eenmaal lastig uit. Een bijkomend probleem is dat vrouwen in dit land nog steeds weinig te vertellen hebben. In de steden is het al een stuk minder, maar in de berg-streken en zeker daar waar het arm is zoals de provincie Humla is het heel gewoon dat naast dat de vrouw werkt, ze bij haar schoonfamilie intrekt en daar voor het hele gevolg zorgt. Ook kan een vrouw hier niet scheiden, niet omdat het niet mag, maar omdat meisjes hier rond hun dertiende (wanneer ze voor het eerst ongesteld is geworden) met 'god' trouwt om het zo maar te noemen. Daardoor kan zij niet scheiden, maar dit zorgt er ook voor dat als haar man doodgaat of vertrekt zij nooit weduwe kan worden, technisch gezien. Daarom dat Nepal ook als 1 van de meest onvriendelijkste vrouwen landen wordt gezien ter wereld, waar je overigens niks van merkt want ze lachen, allemaal! Er is hier laatst trouwens wel wat naar gebeurd. Toen ik vorige week de hele week ziek was (en dus ook niet aan het werk), schijnen de oudste kinderen zeer naar tegen Ramesh te zijn geweest. Eten zonder pardon in de prullenbak gooien en gebaaren maken alsof hij gek is, heel sneu want het is echt een schat van een man en hij kan er natuurlijk ook niks aan doen dat ie doofstom is. Vandaar dat de kinderen als straf de hele week om en om (jongens, meisjes) moeten koken. Hoop echt dat hij niet besluit om weg te gaan, want dan zou de sfeer behoorlijk veranderen denk ik.

Zoals al eerder aangegeven was ik vorige week, de hele week, ziek. Ik dacht zelf aan een goede verkoudheid met alles erop en eraan, maar na een geprekje met mijn Belgische begeleidster Elizabeth kan het net zo goed hoogteziekte zijn. Daarnaast zit iedereen hier, niet zo smakelijk, aan de diaree en slik ik nu dus naast mijn voedingssuplementen, elke dag ORT (oral rehydration therapie) en immodium. Die hele week was Daphne op reis met haar vriend, dus je kan je wel voorstellen dat het niet een van mijn leukste weken hier was. Gelukkig was ik vorige zaterdag beter en Daphne was er ook weer dus nu gaat het weer een stuk beter met me, als ben ik nog steeds niet op volle krachten dankzij de volle dagen, korte nachten en het zeer benauwde weer. Het is nu dan ook officieel de pre-monsoon. Dat houdt in dat er veel vocht in de lucht zit en veel, heel veel, muggen! Nou dacht ik, als ik maar genoeg Deet opspuit dan blijven ze wel weg, maar het tegendeel is waar. Volgens mij zijn die muggen hier geevolueerd in een veel slimmer soort, want elke keer als ik bij-na in slaap ben denk zo'n mug: 'ha ha, jij denkt dat je van me af bent, maar hier ben ik!' Zeer irritant, overigens is het wel een haat/liefde verhouding, want elke keer als ik wakker wordt kijk ik dan toch met bewondering welke plekjes ze allemaal gevonden hebben, zoals het puntje van m'n neus of op de onderkant van m'n voet. We hebben onze huis-mug (die al vanaf het begin bij ons is) dan ook Hannibal genoemd, vernoemd naar de beruchte strijder.

Ik heb deze week ook leuke dingen gedaan. Zo ben ik met Daphne en een mevrouw die hier geld binnenhaalt voor Shanglia Home, waar Lies Vink zelf ooit begonnen is, naar Thamel geweest op onze gezamelijk vrije dag. Thamel is HET backpackers centrum van Nepal en of je houdt ervan of je verafschuwd het. Ikzelf vond er vrij weinig aan, het is namelijk vreselijk toeristisch. Alleen maar winkels en Nepalezen die aan je arm hangen om je iets te verkopen. Wel een lekker broodje geitenkaas gegeten in een Duitse (!) bakkerij. Verder zijn we maandag met de kids gaan zwemmen, wat echt een belevenis op zich is! Toen we erheen liepen was de agressieve sfeer die er tijdens bandha heerst behoorlijk duidelijk. We liepen namelijk langs een protest en de mannen (natuurlijk geen vrouwen) waren er behoorlijk fel. Nou dan voel je je als lange/blanke/blonde toerist behoorlijk ongemakkelijk. Aan de linkerkant stond de politie al met geweren klaar om eventuele opstootjes de kop in te drukken, 1 kindje was op dat moment zo vriendelijk om me te vertellen dat als het na negenen doorgaat de politie mag schieten, zeer fijn. Het is zelfs zo erg dat de mensen hier bang zijn voor een tweede burgeroorlog, hopen dat het ergste geweld nog even op zich laat wachten.. Maargoed toen liepen we gelukkig weer door naar het dichtsbijzijnde zwembad Jorpati (zo'n 30 min lopen) en de kinderen gingen los. Helemaal door het dolle heen omkleden in een broekje en een topje, ze zijn hier namelijk ongelovelijk preuts, en toen het water in. Nou echt alle kinderen hingen aan me, op me en om ons heen. Wat bleek nou, maar drie kinderen konden echt zwemmen! Dus Daphne en ik heb de rest van de middag geprobeerd zwemles te geven, met de kikker-slag en al haha. De kleinste kinderen wilden opgetilt en rond het zwembad gebracht worden. Echt ik ben nog nooit zo kapot geweest na een middagje als toen, maar wel echt super leuk! Nou ik ga er weer mee stoppen, hopelijk volgende week weer meer. Hoop echt dat het lukt om sneller op een (werkende) computer te komen, want voel me na zo'n lange tijd zonder blog/mail/skype redelijk in een sociaal issolement, maargoed we gaan het beleven!

groetjes!