Afscheid Tiom Laura

Dit is mijn vierde reisblog en tevens de afsluiter van een periode! Eerst was het afscheid van mijn kamergenootje Daphne bij Marinka Home dinsdag. Dat was erg emotioneel, ook omdat er voorlopig geen vrijwilligers meer komen voor dit tehuis. Ook voor mij was het leuk om alle kinderen weer even te zien, ook dat ze mij niet zijn vergeten! Daarna zijn we woensdag in Thamel uit eten geweest (in een goddelijk italiaans, ja een echte italiaans) restaurant. En vrijdag is ze vertrokken naar Nederland! Afgelopen zaterdag was mijn laatste dag in Tiom Laura en dat was om meerdere redenen emotioneel. De kinderen waren door het dolle heen, omdat ik ten eerste cake had besteld (waar ze al naar zaten te gluren) en ten tweede er gedanst ging worden (altijd reden voor een feestje). Daarna viel er 1 meisje Deepa van de trap af waardoor ze een gebroken neus had en heel veel bloed verloor. De kinderen waren erg in shock (ik ook), vooral omdat precies een jaar geleden, OOK tijdens een afscheidsfeestje van een vrijwilliger, er een meisje van het balkon was afgevallen.. en overleden. Gelukkig kwam ze na twee uur terug uit het ziekenhuis met een zere neus, 4 hechtingen, maar zonder een traan te hebben gelaten! Heb haar dan ook maar een sleutel hanger gegeven, omdat ze zo dapper was! Daarna kon het feestje beginnen en werd het uiteindelijk toch nog gezellig. Naast de cake had ik ook een populair Nepalees bordspel voor ze gekocht, waar ze erg blij mee waren en wat kleinigheidjes voor de staf. Daarna was het afgelopen en zijn we weer terug naar huis gegaan, ik kan vertellen dat het wel heel raar voelt om nu niet meer aan het werk te gaan! Je leeft hier zo van dag tot dag dat het kindertehuis voor die twee maanden mijn leefwereld was en dat is nu dan dus voorbij, heel gek gevoel!

Verder hebben we ook leuke dingen gedaan de afgelopen twee weken (wat kon omdat ik gelukkig NIET meer ziek ben, jeej). Daphne en ik zijn met twee andere meiden van de guest house naar Bhaktapur geweest, de pottenbakkersstad. Heel leuk, weinig toeristisch, stadje, waar bijvoorbeeld overblijfselen van het oude paleis van de koning staan en dus.. potten! Verder zijn we nog een paar keer wat wezen drinken in Thamel, wat altijd erg gezellig is, en de laatste keer was ook de nieuwe vrijwilligster voor Tiom Laura, Leen, mee! Erg gezellige Belgische 'madam' met wie het meteen klikte. Haar ook alles laten zien bij Tiom Laura mijn laatste dagen en dat ging super goed tussen haar en de kids, dus dat komt vast helemaal goed!

Morgen vertrek ik op tracking, ik ga een tracking van 15 dagen (als het weer meezit, anders wat langer) doen in het Langtang gebied. Als alles meezit kan ik zelfs de grens van Nepal/Tibet zien! Heb er echt heel veel zin in, maar zal daar helaas geen bereik hebben dus als ik terug kom zal ik meteen een blog schrijven over mijn wandel-bevindingen.. Nu al tijgerbalsem mee voor de spierpijn! liefs!

van Marinka naar Tiom Laura

Goedenavond (middag voor jullie) allemaal, dit is mijn derde blog alweer in het (sinds gisteren) regenachtige Nepal! De tijd van de bandha's lijkt nu echt voorbij, op de dag dat ik mijn tweede blog schreef zou er namelijk gestemd worden en, zeer verrassend, de stem-datum is voor de 6e keer verschoven! De nieuwe datum ligt in oktober 2012 of juni 2069 in het boedhistische jaar, al vraag ik mij sterk af of ze het ooit eens gaan worden.

Afgelopen twee weken ben ik erg ziek geweest (vandaar ook deze verlate blog), ik had namelijk een bacterie opgelopen van een verkeerde curry en ik kan jullie vertellen dat ik nog nooit zo blij geweest ben met een westerse wc. Door die bacterie zocht ik hem namelijk om de 10 minuten op en je zult dan maar boven een Nepalese toillet (type gat-in-de-grond-met-extra-laag-plafond) moeten hangen.. brrr. De reden dat het zo lang duurde was omdat ik mijn eerste stool-test bij de apotheek naast de deur had laten wegbrengen (ook omdat het zo goedkoop was, 300 roepie!) en daar 5 dagen antibiotica (1000 mg p.d.) en diareeremmers (500 mg p.d.) van had gekregen. Na de kuur te hebben volbracht, zonder resultaat, ben ik naar het CIWEG, de westerse kliniek, gegaan om daar te laten onderzoeken. Na 5 min. stond ik weer buiten met de conclusie dat ik antibiotica voor een parasiet had gekregen, de goede antibiotica voor drie dagen (500 mg p.d) en 96 dollar (96 dollar!!) lichter, op z'n nepalees. Gelukkig heeft de laatste kuur wel aangeslagen en voelde ik mij na een paar rust-dagen weer de oude. Helaas kan ik over die twee weken weinig vertellen want er is hier op de kamer namelijk niks (en dan bedoel ik ook echt niks) te doen. Gelukkig was Daphne er voor de moral support!

Na deze periode voelde ik mij afgelopen dinsdag weer de oude, dinsdag en woensdag waren we echter vrij dus ipv aan het werk te gaan zijn wij lekker gaan zwemmen in Gokarna! De flyer verkondigde letterlijk 'heaven on earth', dat was het echter niet, maar voor Nepalese begrippen en als je de vliegen, het wit-kleurige water & de nepalese mannen in speedo's (!) met tijgerprint wegdacht, was het pri-ma te doen! Heel stom want ik heb mijn bikini in NL laten liggen dus we moesten die hier eerst ergens gaan kopen. Domme ik dacht dat wel hier te kunnen halen, daar heb ik mij redelijk in vergist. Na het woord 'bikini' te laten vallen in een soort warehouse, keken de Nepalezen me eerst glazig aan en na een paar pijnlijke minuten, wezen ze ons dan toch op een doos met 'swimwear'. In die doos bevonden zich in maat extra-extra small, de lelijkste badpakken die ik ooit heb gezien. Na lang zoeken 2 vormloze stukken 'paskamerwaardig' te hebben bestempeld, was het dan echt tijd om te passen, om er achter te komen dat alle 'badpakken' daar van LYCRA worden gemaakt. Ik weet niet of je ooit hebt geprobeerd teklein lycra over een bezweet lichaam aan te trekken, maar ik kan je nu uit ervaring vertellen dat dat onmogelijk is. Na drie pogingen was ik bang voor mijn gezondheid (en die van Daphne want die kreeg buikpijn van het lachen) en heb ik hem maar gewoon gekocht. Na een heerlijk dagje plonsen lagen we weer om half 8 op bed, want er is zoals eerder genoemd, hier verder niets te doen.

Donderdag ben ik voor het eerst begonnen in het andere kindertehuis van Lies Vink: Tiom Laura home (dat betekend voor Laura, vernoemd naar het eerste kleinkind van Lies). Ik moet even uitleggen hoe dat tot stand is gekomen. Toen de vorige vrijwilligster van Tiom Laura vertrok, zat ik vlak daarvoor met haar en Elizabeth te lunchen. Elizabeth had het erover dat ze in Tiom Laura eigenlijk heel hard een vrijwilliger nodig hebben, dus toen zei ik meteen dat Daphne of ik wel Tiom Laura konden om de tijd te overbruggen dat de volgende vrijwilligster komt (4 juli). Die maandag daarop hadden we een vergadering met de staf van Marinka waarin meteen werd verteld dat ik degene was die naar Tiom Laura ging en moest dus ook meteen mee! Geen afscheid niks, opeens stond ik in Tiom Laura aan het werk. op z'n nepalees! Het werk in Tiom Laura is even leuk als in Marinka met als verschil dat er in dit kindertehuis ook babies zijn (1 van 7 en 1 van 9 maanden). Kom nu dus al redelijk in een ritme van luiers verschonen en middagslaapjes.

Naast werken heb ik ook nog wat leuks gedaan. Vrijdag werd ik namelijk uit mijn slaap gewekt met de mededeling dat we, nu ik ein-de-lijk beter ben, toch echt naar yoga gingen. Ik kan een ding vertellen daarover, voor yoga is mijn lichaam niet gemaakt. De yoga-lerares was echter hylarisch en na een gezellig uurtje spieren verrekken had ze ons uitgenodigd om een drankje te komen drinken in Thamel! Na ons werk (met een moeilijke verkleedpartij op de wc daar) zijn wij dus meteen in de taxi gesprongen voor een gezellig avondje uit. Daar eenmaal aangekomen hoorde ik dat het appartementje in Amsterdam doorgaat, dus extra reden voor een feestje! Na twee (dodelijke) cocktails zat de stemming er goed in en zijn we door gegaan naar de IceClub om een dansje te wagen. Daar aangekomen was het niet (zoals de naam doet vermoeden) koud, maar een goedkope/ouderwetse sauna. Ik heb dan ook niet al teveel durven bewegen, omdat ik bang was dat mijn broek af zou glibberen van het zweet, maar 'gelukkig' wel drie huwelijksaanzoeken gehad, die ik met een uiterst vriendelijke NEE heb afgewimpeld. We hebben ons daar erg verbaast over de dresscode van de Nepalese meisjes.Zo kuis als ze in het dagelijks leven gekleed zijn en zich gedragen, zo tegenovergesteld was het in de club. Laarzen over de knie, ondergoed 'on-the-show' en dansen alsof ze zich in het rode licht bevonden. Zeer verrassend. Al met al was het een zeer geslaagde avond!

Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan, maar het is hier al 9 (!) uur en alles sluit, tot de volgende blog dus maar!! liefs!

Stakingen en Zwemles

Zo dat is een tijdje geleden! Het is hier niet gemakkelijk om op het internet te komen, afgelopen 2 weken was er aan een stuk door Bandha (staking), en dan sluit hier dus echt al-les, en toen ik 2 dagen geleden mijn hele bog had geschreven maakte de generator kortsluiting waardoor ik alles weer kwijt was. Vandaag is een belangrijke dag, er wordt gestemd! Maar aangezien alle partijen het met elkaar eens moeten zijn, hebben een aantal partijen al aangegeven het stemmen weer drie maanden op te schuiven.. Overigens zijn het niet de verkiezingen waar voor wordt gestemd zoals ik in mijn vorige blog had aangegeven, ze gaan stemmen over de grondwet (die er nu dus nog niet is). De mao-isten zijn hier aan de macht sinds de burgeroorlog hier vijf jaar geleden is beijndigd, sinds vier jaar zijn ze dus al bezig om een nieuwe grondwet te maken waarbij de beslissende datum steeds verschuifd. Je kunt je dus wel voorstellen hoe gefrustreerd de mensen hier izjn en de stemming tijdens de bandha's worden dan ook steeds agressiefer. In de regering zitten hier drie partijen: de mao-isten (dat zijn extremistische communisten), de communisten en de conservatieven (wat de meest democratische partij is). Daarnaast heb je nog een tiental kleine partijen zoals de koningsgezinden, maar die tellen niet zo erg mee. Overigens is het vrij lastig te achterhalen hoe alles precies in elkaar steekt, want net als over alle vervelende dingen, zijn de Nepalezen zo gesloten als een deur. Zo liep ik twee dagen geleden de slaapkamer van de jongste meisjes in, waar Binita (de adoptiedochter van Gerda, onze kapster in castricum) zat te huilen. Ze deed de deur dicht en kwam na een half uur lachend de kamer weer uit waarbij ik nog steeds niet heb kunnen achterhalen wat er precies aan de hand was. Wel zag ik een rode striem op haar gezicht, volgens mij had een oudere jongen haar een klap gegeven, maar dus geen woord er meer over gehad.

Ik ben inmiddels alweer 3 weken in Nepal en de dagen duren hier erg lang, want ik heb het gevoel hier al veel langer te zijn! Over het algemeen lopen de dagen hier redelijk hetzelfde, ik kom binnen en probeer contact met de kinderen te zoeken of ze te helpen met het klaarmaken voor school of met hun huiswerk, maar dat is alleen als ze naar school gaan en met al die stakingen is dat dus niet zo vaak. Wat aandacht betreft zijn de kinderen van het Marinka Home best 'verwend'. Zij zijn immers al helemaal gewend aan alle aandacht van de vrijwilligers, aangezien dit kindertehuis nu al behoorlijk lang bestaat. Dit is anders in Tiom Laura home (het andere kindertehuis van Lies Vink, ze noemen me hier overigens Loes Vink vanwege de overeenkomende klanken in de naam), deze bestaat korter en hier merk je meer dat het nog echt straatkinderen zijn. In ons kindertehuis begint het gros zich al als echte pubers te ontpoppen, maar als je ze dan vraagt of ze een vriendje/vriendinnetj hebben, is dat een taboe onderwerp, ook al zie ik verschillende jongens en meisjes duidelijk naar elkaar toe trekken. Zelfs de kok, Ramesh, wordt helemaal rood als je er naar vraagt en die is al 28! Dat het hier zo gevoelig ligt is niet zo verwonderlijk, rond de 95 procent van alle Nepalese huwelijken is nog steeds gearrangeerd. Niet omdat het nog wettelijke verplicht is, zoals in sommige Afghaanse landen, maar omdat het vroeger onder het regime van het koningshuis wel verplicht was en dat soort tradities krijg je er nou eenmaal lastig uit. Een bijkomend probleem is dat vrouwen in dit land nog steeds weinig te vertellen hebben. In de steden is het al een stuk minder, maar in de berg-streken en zeker daar waar het arm is zoals de provincie Humla is het heel gewoon dat naast dat de vrouw werkt, ze bij haar schoonfamilie intrekt en daar voor het hele gevolg zorgt. Ook kan een vrouw hier niet scheiden, niet omdat het niet mag, maar omdat meisjes hier rond hun dertiende (wanneer ze voor het eerst ongesteld is geworden) met 'god' trouwt om het zo maar te noemen. Daardoor kan zij niet scheiden, maar dit zorgt er ook voor dat als haar man doodgaat of vertrekt zij nooit weduwe kan worden, technisch gezien. Daarom dat Nepal ook als 1 van de meest onvriendelijkste vrouwen landen wordt gezien ter wereld, waar je overigens niks van merkt want ze lachen, allemaal! Er is hier laatst trouwens wel wat naar gebeurd. Toen ik vorige week de hele week ziek was (en dus ook niet aan het werk), schijnen de oudste kinderen zeer naar tegen Ramesh te zijn geweest. Eten zonder pardon in de prullenbak gooien en gebaaren maken alsof hij gek is, heel sneu want het is echt een schat van een man en hij kan er natuurlijk ook niks aan doen dat ie doofstom is. Vandaar dat de kinderen als straf de hele week om en om (jongens, meisjes) moeten koken. Hoop echt dat hij niet besluit om weg te gaan, want dan zou de sfeer behoorlijk veranderen denk ik.

Zoals al eerder aangegeven was ik vorige week, de hele week, ziek. Ik dacht zelf aan een goede verkoudheid met alles erop en eraan, maar na een geprekje met mijn Belgische begeleidster Elizabeth kan het net zo goed hoogteziekte zijn. Daarnaast zit iedereen hier, niet zo smakelijk, aan de diaree en slik ik nu dus naast mijn voedingssuplementen, elke dag ORT (oral rehydration therapie) en immodium. Die hele week was Daphne op reis met haar vriend, dus je kan je wel voorstellen dat het niet een van mijn leukste weken hier was. Gelukkig was ik vorige zaterdag beter en Daphne was er ook weer dus nu gaat het weer een stuk beter met me, als ben ik nog steeds niet op volle krachten dankzij de volle dagen, korte nachten en het zeer benauwde weer. Het is nu dan ook officieel de pre-monsoon. Dat houdt in dat er veel vocht in de lucht zit en veel, heel veel, muggen! Nou dacht ik, als ik maar genoeg Deet opspuit dan blijven ze wel weg, maar het tegendeel is waar. Volgens mij zijn die muggen hier geevolueerd in een veel slimmer soort, want elke keer als ik bij-na in slaap ben denk zo'n mug: 'ha ha, jij denkt dat je van me af bent, maar hier ben ik!' Zeer irritant, overigens is het wel een haat/liefde verhouding, want elke keer als ik wakker wordt kijk ik dan toch met bewondering welke plekjes ze allemaal gevonden hebben, zoals het puntje van m'n neus of op de onderkant van m'n voet. We hebben onze huis-mug (die al vanaf het begin bij ons is) dan ook Hannibal genoemd, vernoemd naar de beruchte strijder.

Ik heb deze week ook leuke dingen gedaan. Zo ben ik met Daphne en een mevrouw die hier geld binnenhaalt voor Shanglia Home, waar Lies Vink zelf ooit begonnen is, naar Thamel geweest op onze gezamelijk vrije dag. Thamel is HET backpackers centrum van Nepal en of je houdt ervan of je verafschuwd het. Ikzelf vond er vrij weinig aan, het is namelijk vreselijk toeristisch. Alleen maar winkels en Nepalezen die aan je arm hangen om je iets te verkopen. Wel een lekker broodje geitenkaas gegeten in een Duitse (!) bakkerij. Verder zijn we maandag met de kids gaan zwemmen, wat echt een belevenis op zich is! Toen we erheen liepen was de agressieve sfeer die er tijdens bandha heerst behoorlijk duidelijk. We liepen namelijk langs een protest en de mannen (natuurlijk geen vrouwen) waren er behoorlijk fel. Nou dan voel je je als lange/blanke/blonde toerist behoorlijk ongemakkelijk. Aan de linkerkant stond de politie al met geweren klaar om eventuele opstootjes de kop in te drukken, 1 kindje was op dat moment zo vriendelijk om me te vertellen dat als het na negenen doorgaat de politie mag schieten, zeer fijn. Het is zelfs zo erg dat de mensen hier bang zijn voor een tweede burgeroorlog, hopen dat het ergste geweld nog even op zich laat wachten.. Maargoed toen liepen we gelukkig weer door naar het dichtsbijzijnde zwembad Jorpati (zo'n 30 min lopen) en de kinderen gingen los. Helemaal door het dolle heen omkleden in een broekje en een topje, ze zijn hier namelijk ongelovelijk preuts, en toen het water in. Nou echt alle kinderen hingen aan me, op me en om ons heen. Wat bleek nou, maar drie kinderen konden echt zwemmen! Dus Daphne en ik heb de rest van de middag geprobeerd zwemles te geven, met de kikker-slag en al haha. De kleinste kinderen wilden opgetilt en rond het zwembad gebracht worden. Echt ik ben nog nooit zo kapot geweest na een middagje als toen, maar wel echt super leuk! Nou ik ga er weer mee stoppen, hopelijk volgende week weer meer. Hoop echt dat het lukt om sneller op een (werkende) computer te komen, want voel me na zo'n lange tijd zonder blog/mail/skype redelijk in een sociaal issolement, maargoed we gaan het beleven!

groetjes!

HALLO ALLEMAAL!

Dit is het eerste verhaal van mijn reisblog! Ik wilde 4 dagen geleden al bloggen, maar door een algehele Bandha, staking, was dat niet mogelijk. Ze staken hier behoorlijk vaak vanwege de aankomende verkiezingen die over 16 dagen gaat beginnen. De staking wordt uitgeroepen door wat ze hier noemen 'de conservatieven', omdat degene die naar alle waarschijnlijkheid weer gaat winnen te demoncratisch wordt gevonden. Volgens mij mag ook niet iedereen hier deelnemen aan het stemmen, het heeft te maken met je kaste/maatschappelijke & famillie positie of je ervoor in aanmerking komt. Vandaar ook dat ze hier regelmatig staken, het is de enige manier waarop 'iedereen' zijn/haar mening kan laten blijken en dit wordt dus ook zeer serieus genomen. In Pokhara is 1 man overleden aan steekwonden, omdat hij met zijn taxi toch had gereden. In de Nepalese krant, The Himalaya, stond echter dat de politie alles onder controle had.. Hoezo censuur??! Enfin, zaterdagochtend hier dus aangekomen in Boudhanath, in het Valley Guest House opgezet door een Nederlandse dame Martine. Boudhanath, ben ik vandaag achter gekomen, ligt btw niet in Kathmandu maar er net buiten. Zo choatisch druk als het hier is, zo veel erger moet Kathmandu city zijn.. Anyway, de gasten in het guest huis zijn overwegend Nederlands, alhoewel het toeristen seizoen aflopend is (vanwege het regenseizoen dat er aan komt) en het dus steeds leger aan toeristen hier wordt. Zaterdag na aankomst eerst geslapen en aan het einde van de middag was er een optreden van de kinderen van Marinka Home, onder leiding van een Amsterdamse danslerares Petra. Wat voor mij de perfecte manier was om meteen iedereen te ontmoeten, aangezien dat dat het kindertehuis is waar ik ga werken! Ook meteen mijn huis/kamergenootje ontmoet Daphne, met wie het meteen super goed klikte. Gelukkig maar want we delen ook meteen 1 bed haha. Zondagochtend voor het eers aan het 'werk'. Niemand hoefde naar school die dag vanwege dat het de geboortedag van Boedha is. Aan het einde van de dag daarom met de kinderen naar de Boudhanath Stoepa geweest (grootste stoepa van Nepal!). Waar de gehele dag arbeiders en monniken kloksgewijs de stoepa belopen, om vervolgens weer kloksgewijs te dalen. Dan heb je ook nog de pelgrims die van heinde en verre waren gekomen om de stoepa te, naja te beliggen eigenlijk. Omdat ze bij elke stap zich voorover laten vallen, volledig uitstrekken, en kloksgewijs de stoepa te beklimmen en afdalen, om ondertussen een gebedje bij elke kraal van de kralenketting te zeggen. Een dagtaak lijkt me zo. Zondag, maandag en dinsdag samen met Daphne gewerkt om zo te zien hoe de dag daar verloopt. Het indertehuis staat overigens in Jorpati, maar laat je niet vergissen door het gebruik van verschillende namen, het is maar 5 minuutjes lopen vanaf het guest house! Elke week werk je daar 5 dagen, of de hele week van half 8 tot 2, of de hele week van 2 tot 8. Daarnaast heb je dus 2 vrije dagen, waarvan eentje samen. Afgelopen week was dat voor mij de woensdag en de donderdag, waarop ik vrij weinig gedaan heb vanwege de staking maar ook omdat Daphne haar vriend voor 10 dagen hier is en ik dus even geen 'partnerincrime' had om dingen mee te plannen. Half 8 s'ochtends beginnen klinkt best vroeg om te beginnen, maar de dagen lopen hier van 5 tot 9 dus dan ben je half 8 echt wel al wakker van al die geluiden! Ik ben de afgelopen dagen hier om 8 u s'avonds al gaan slapen, want vergis jee niet, met kinderen 'werken' kan best slopend zijn! Afgelopen vrijdag voor het eerst allee gewerkt, wat ergens ook leuker is omdat je veel meer contact hebt met de kinderen dan wanneer je met z'n tweetjes werkt. In het begin moest ik echt heel erg in het ritme hier komen, omdat ik niet zo goed wist hoe ik me moest gedragen bij kinderen met zulke heftige achtergronden. Maar inmiddels begin ik elke dag een beetje meer m'n draai te vinden, want wat blijkt: werken met kinderen hier is niks anders als werken met kinderen thuis! De kleine kinderen hangen snel om je heen terwijl de grotre kinderen echt even de tijd nodig hebben om aan je te wennen (wat logisch is aangezien er elke 2 a 3 maanden nieuwe vrijwilligers op de stoep staan). De kinderen zijn allemaal, groot of klein, superzelfstandig hier! Ze willen alles het liefste allemaal zelf doen, omdat ze dat van kleins af aan al gewend zijn. In principe zou je dus kunnen zeggen dat je hulp helemaal niet nodig is. Er is een kok (doofstom) Ramesh, een schoonmaaktster Bimilah, een manager Tembah, een 'social worker' (dat betekent hier iets heeel anders als in Nederland) Pembah en de naaisters. Maar het is juist de kunst de kinderen persoonlijke aandacht te geven, door met ze bezig te zijn. Ook vind ik het zelf heel belangrijk alleen-tijd in te bouwen voor de kinderen die zich wat meer terugtrekken en Niet zo lekker in de groep liggen. Zo is er 1 meisje die ze hier 'slow' noemen, die volgens mij het syndroom van Down heeft, en die valt er gewoon een beetje buiten. In de chaos van het kindertehuis hebben de staf natuurlijk ook niet echt tijd voor zo'n meisje en dan is het fijn om samen iets met haar te kunnen doen! Zoals vanmorgen hebben we dan een uurtje samen engelse verhalen hardop zitten te lezen. Nou ik ga er een eind aan breien aangezien het hier loeiwarm en benauwd is. Volgende keer weer meer! Heel veel liefs en namaste, loes