Dit is het eerste verhaal van mijn reisblog! Ik wilde 4 dagen geleden al bloggen, maar door een algehele Bandha, staking, was dat niet mogelijk. Ze staken hier behoorlijk vaak vanwege de aankomende verkiezingen die over 16 dagen gaat beginnen. De staking wordt uitgeroepen door wat ze hier noemen 'de conservatieven', omdat degene die naar alle waarschijnlijkheid weer gaat winnen te demoncratisch wordt gevonden. Volgens mij mag ook niet iedereen hier deelnemen aan het stemmen, het heeft te maken met je kaste/maatschappelijke & famillie positie of je ervoor in aanmerking komt. Vandaar ook dat ze hier regelmatig staken, het is de enige manier waarop 'iedereen' zijn/haar mening kan laten blijken en dit wordt dus ook zeer serieus genomen. In Pokhara is 1 man overleden aan steekwonden, omdat hij met zijn taxi toch had gereden. In de Nepalese krant, The Himalaya, stond echter dat de politie alles onder controle had.. Hoezo censuur??! Enfin, zaterdagochtend hier dus aangekomen in Boudhanath, in het Valley Guest House opgezet door een Nederlandse dame Martine. Boudhanath, ben ik vandaag achter gekomen, ligt btw niet in Kathmandu maar er net buiten. Zo choatisch druk als het hier is, zo veel erger moet Kathmandu city zijn.. Anyway, de gasten in het guest huis zijn overwegend Nederlands, alhoewel het toeristen seizoen aflopend is (vanwege het regenseizoen dat er aan komt) en het dus steeds leger aan toeristen hier wordt. Zaterdag na aankomst eerst geslapen en aan het einde van de middag was er een optreden van de kinderen van Marinka Home, onder leiding van een Amsterdamse danslerares Petra. Wat voor mij de perfecte manier was om meteen iedereen te ontmoeten, aangezien dat dat het kindertehuis is waar ik ga werken! Ook meteen mijn huis/kamergenootje ontmoet Daphne, met wie het meteen super goed klikte. Gelukkig maar want we delen ook meteen 1 bed haha. Zondagochtend voor het eers aan het 'werk'. Niemand hoefde naar school die dag vanwege dat het de geboortedag van Boedha is. Aan het einde van de dag daarom met de kinderen naar de Boudhanath Stoepa geweest (grootste stoepa van Nepal!). Waar de gehele dag arbeiders en monniken kloksgewijs de stoepa belopen, om vervolgens weer kloksgewijs te dalen. Dan heb je ook nog de pelgrims die van heinde en verre waren gekomen om de stoepa te, naja te beliggen eigenlijk. Omdat ze bij elke stap zich voorover laten vallen, volledig uitstrekken, en kloksgewijs de stoepa te beklimmen en afdalen, om ondertussen een gebedje bij elke kraal van de kralenketting te zeggen. Een dagtaak lijkt me zo. Zondag, maandag en dinsdag samen met Daphne gewerkt om zo te zien hoe de dag daar verloopt. Het indertehuis staat overigens in Jorpati, maar laat je niet vergissen door het gebruik van verschillende namen, het is maar 5 minuutjes lopen vanaf het guest house! Elke week werk je daar 5 dagen, of de hele week van half 8 tot 2, of de hele week van 2 tot 8. Daarnaast heb je dus 2 vrije dagen, waarvan eentje samen. Afgelopen week was dat voor mij de woensdag en de donderdag, waarop ik vrij weinig gedaan heb vanwege de staking maar ook omdat Daphne haar vriend voor 10 dagen hier is en ik dus even geen 'partnerincrime' had om dingen mee te plannen. Half 8 s'ochtends beginnen klinkt best vroeg om te beginnen, maar de dagen lopen hier van 5 tot 9 dus dan ben je half 8 echt wel al wakker van al die geluiden! Ik ben de afgelopen dagen hier om 8 u s'avonds al gaan slapen, want vergis jee niet, met kinderen 'werken' kan best slopend zijn! Afgelopen vrijdag voor het eerst allee gewerkt, wat ergens ook leuker is omdat je veel meer contact hebt met de kinderen dan wanneer je met z'n tweetjes werkt. In het begin moest ik echt heel erg in het ritme hier komen, omdat ik niet zo goed wist hoe ik me moest gedragen bij kinderen met zulke heftige achtergronden. Maar inmiddels begin ik elke dag een beetje meer m'n draai te vinden, want wat blijkt: werken met kinderen hier is niks anders als werken met kinderen thuis! De kleine kinderen hangen snel om je heen terwijl de grotre kinderen echt even de tijd nodig hebben om aan je te wennen (wat logisch is aangezien er elke 2 a 3 maanden nieuwe vrijwilligers op de stoep staan). De kinderen zijn allemaal, groot of klein, superzelfstandig hier! Ze willen alles het liefste allemaal zelf doen, omdat ze dat van kleins af aan al gewend zijn. In principe zou je dus kunnen zeggen dat je hulp helemaal niet nodig is. Er is een kok (doofstom) Ramesh, een schoonmaaktster Bimilah, een manager Tembah, een 'social worker' (dat betekent hier iets heeel anders als in Nederland) Pembah en de naaisters. Maar het is juist de kunst de kinderen persoonlijke aandacht te geven, door met ze bezig te zijn. Ook vind ik het zelf heel belangrijk alleen-tijd in te bouwen voor de kinderen die zich wat meer terugtrekken en Niet zo lekker in de groep liggen. Zo is er 1 meisje die ze hier 'slow' noemen, die volgens mij het syndroom van Down heeft, en die valt er gewoon een beetje buiten. In de chaos van het kindertehuis hebben de staf natuurlijk ook niet echt tijd voor zo'n meisje en dan is het fijn om samen iets met haar te kunnen doen! Zoals vanmorgen hebben we dan een uurtje samen engelse verhalen hardop zitten te lezen. Nou ik ga er een eind aan breien aangezien het hier loeiwarm en benauwd is. Volgende keer weer meer! Heel veel liefs en namaste, loes